L'adattamento del canto natalizio arbëresh "Ninna Nanna a Gesù Bambino" è eseguito da SILVANA LICURSI , con SERGIO SARACINO alla chitarra. Registrazione amatoriale live.

E’ stato un 2011 lungo e fruttuoso quello che si sta per concludere. Mentre da una parte siamo andati avanti con il nostro solito lavoro giornalistico, abbiamo intrapreso anche un percorso più diretto e più immediato con il nostro pubblico.

NINNA NANNA
Figlio mio, bello della mamma,
chiudi quegli occhi, ché la mamma è stanca.
L'uccellino dorme nel suo nido,
il cucciolo dorme nella sua stalla,
la culla va su e giù, canta la mamma, e ti addormenta.

Figlio mio, bello della mamma,
scorre la notte e viene il giorno.
Non temere di nulla, ché la mamma è qui 
E non ti lascerà finché avrà vita.

DONNA TOMMASINA

Donna Tommasina
era ricca:
aveva sette bellezze
e sette palazzi.
E quando arrivarono i briganti:
"Prendete me, me sola!"

Passò il tempo, tanto tempo, 
e nessuno ne seppe più nulla...

Poi, un giorno,
nel buio di un bosco,
due uomini nel paese
videro un giovane,
con gli occhi neri
e i denti bianchi
di lupo.

"Cosa ne è della signora?
Cosa ne è di donna Tommasina?"
"La signora? Balla, balla...
E se vedeste come balla bene!"

SILVANA LICURSI intervistata da Rai 1, "Ciao Italia"

Celata la mia fuga dal tuo sguardo timoroso

Ti poni domande a cui solo i cuore sa rispondere

Trafiggo il mio petto in cerca di pensieri

Puri ed ideali che rivestano il tuo dolore

Edhe pse është një poezi e vjetër që kam shkruar kohë më parë, dua ta ruaj në këtë hapësirë e shpresoj t'ju pëlqejë ju lexuesve të rastësishëm :-)

1.
Ëndërroj me lotët e shpërndarë ndër skajet e kësaj bote,
me sytë e zhuritur …
sa kohë pa Ju parë…
Pa Ju parë vërtetë.
Ka etje zemra ime për dashurinë Tuaj që qarkullon shijen e saj të ëmbël ndër deje.
Gjuha ime ka mall t’Ju përmend fraza bejtexhinjsh, fjalë që burimin nuk e kanë në këtë botë, por vijnë nga bota e hyjnive si një psalm i porsashpallur.
Kanë dëshirë hapat e mi të drejtohen drejt vendit Tuaj, kudo ai qoftë, e të ndalen sapo të ndjejnë ngrohtësinë e buzëqeshjes që Ju i dhuroni…pa dashur t’Ju frikësojnë me ritmin e tyre të çrregullt.

2.
Ju, Zana e maleve, që keni zbritur ndër këto vise të egra për t’më njohur me dlirësinë, ndjenjat e lira nga çdo paragjykim, për t’më njoh me lëvizje flatrash e ecejake drejt madhështisë…

Tokë e egër vërtet, por Ju punuat me durimin e një mjeshtri që nxjerr në dritë veprën e tij më të mirë, i cili i jep jetë një guri të ftohte apo një copëze pëlhure për ta bërë atë Mikelanxhelon e Monalizën e ardhshme.